Chemo narigheid

Wat een ellende! Ik lig in bad. Het is zaterdagmiddag. Een dag na de vierde chemo van mijn AC-T kuur. Wat een hel! Ze zijn net langs geweest met de Neulasta-injectie. Die zorgt ervoor dat er sneller witte bloedcellen worden aangemaakt. Zo kan ik de chemo’s korter op elkaar aan,

Continue reading

Die trap lijkt wel een berg

Het is de vrijdagmiddag van mijn 2e chemokuur. Deze keer is een vriendin mee geweest naar het ziekenhuis. Ze heeft met net weer thuis afgezet. Ik voel me beroerd, maar nog relatief ok. Mijn vriend vraagt hoe ik me voel. Ik weet dat hij een avondje met vrienden heeft, wat

Continue reading

Ga ik nu dood?

Nu de periode van behandelingen tegen kanker alweer een tijd achter me ligt, heb ik gelukkig niet meer zo vaak last van de angst om dood te gaan. Toch popt die doodsangst af en toe nog wel eens op. Laatst nog, toen ik droomde dat de kanker terug was, of

Continue reading

Afstand houden in chemotijd

‘Ho, stop! Niet knuffelen, niet te dichtbij komen!’ Het is al bijna gewoon geworden. Gelukkig zitten we nu allemaal in hetzelfde schuitje en kunnen we dit gemis aan menselijk en fysiek contact met elkaar delen. Hoe anders en eenzaam was dat toen ik, nog voor Corona, aan de chemo zat.

Continue reading

Kanker, waarom ik?

Wat heb ik verkeerd gedaan waardoor mij dit moest overkomen? Waarom moet dit nou juist mij treffen? Niet dat ik het een ander zou toewensen, maar toch, het voelt zo oneerlijk dat ik kanker heb! Zomaar een greep uit wat ik onder mijn lotgenoten voorbij hoorde komen. Een vriendin heeft

Continue reading

Geen goed nieuws

“Ik heb geen goed nieuws.” Met die opmerking van de oncoloog kantelde mijn wagentje over de top van de achtbaan en begon de vrije val. In de 2 weken ervoor was het wagentje langzaam omhoog getakeld. De feiten hadden me gedwongen om aan boord te stappen van een achtbaanrit, die

Continue reading

Mijn eerste chemo

Ik kan het me nog goed herinneren: mijn eerste chemokuur. Daar zat ik dan, met mijn naaldenangst. Ik zie nog zo voor me hoe ik in die stoel zit, met een handdoekje over mijn rechterarm, zodat ik maar niet hoef te zien hoe het infuus mijn arm ingaat. Brrr, getver!

Continue reading

Hoe kanker mij vertrouwen in mijn lichaam gaf

Van veel medepatiënten hoorde ik dat de kanker ervoor had gezorgd dat ze het vertrouwen in hun lichaam waren kwijtgeraakt. Bij mij gebeurde het tegenovergestelde: sinds de kanker heb ik een nieuwe en veel betere relatie met mijn lichaam dan ooit tevoren. Ik vertrouw tegenwoordig volledig op mijn lijf. Dat

Continue reading